Pisanie potrafi być wyzwalające. Już w podstawówce zaczęłam prowadzić pamiętnik i przelewać na papier wszystkie moje osobiste dramaty. Gdy zaglądam teraz do tych najwcześniejszych zapisków (to przecież oczywiste, że mimo emigracji wciąż mam je wszystkie) uśmiecham się do siebie. Życiowe dramaty dziewięciolatki momentami bawią do łez, ale wciąż pamiętam jak koszmarne wydawały mi się czterdzieści lat temu. Dorastanie Z upływem lat ton moich zapisków się zmienia, problemy nabierają ciężaru gatunkowego. Pojawiają się prawdziwie ważne rozterki. Zapisywanie wątpliwości, trudnych sytuacji życiowych umożliwiało mi wyjęcie ich z głowy i obejrzenie w innym świetle. Z dużym przekonaniem twierdzę teraz, że moje pisanie pozwoliło mi przetrwać najgorsze zakręty nastoletniego życia. Być może, gdyby współcześni…